Bespreking van het boek Job (o.a. als literair werk).

[Petra]

Wat een prachtige interpretatie Kyron. Dank!

[Kyron]

Petra en Peda, dank je …. en ik vind dat de mooiste formulering van de avond: een verhaal behoeft niet waar te zijn om een ware doordenking te leveren. Dat is precies wat Job de hele tijd probeert te zeggen, maar dan in zak en as, en dus minder bondig.

Want misschien is dat ook wat Behemot en Leviathan uiteindelijk zijn: geen feitelijke bewoners van het Midden-Oosten, maar de twee handen waarmee elk verhaal is gekneed. De hand die omhoog trekt …. naar betekenis, naar duur, naar iets dat blijft …. en de hand die omlaag zuigt …. naar vergankelijkheid, naar de simpele waarheid dat nijlpaarden sterven en discussies op forums verzanden. Beide handen zijn nodig. Anders valt het deeg uiteen.

Wat ik het prettigst vind aan metafysische verhalen: ze vragen niet om geloof. Ze vragen alleen om even mee te gaan. En dan kijk je op, en ben je vier jaar verder.

[Peter79]

De reden dat ze nooit afrekenen met elkaar is nu juist het punt. Behemot kan Leviathan niet verdrinken op het droge, en Leviathan kan Behemot niet verzuipen in het water. Ze dansen al die tijd rond Job heen als boksers die weten dat de kamp onbeslist zal eindigen … maar ze kunnen niet stoppen.

In Job is er geen strijd tussen Behemoth en Leviathan. Ze worden opgevoerd als respectievelijk de voornaamste van Gods werken en als koning over alle trotse jonge dieren (HSV). Beiden worden net zo beeldend beschreven als eerder de struis en andere uit het Midden Oosten bekende dieren. Ze dienen als illustratie van Gods scheppingswerken. Zijn eeuwige kracht en goddelijkheid worden met het verstand doorzien in zijn werken. Leviathan kan elders in de Bijbel best een chaosmonster zijn. Maar hier in Job illustreert hij dat Job nietig en kwetsbaar staat tegen zo'n intimiderende bonk aan kracht die dit schepsel is.