fine tuning

[Tufkah]

Ik ga daar niet over twisten, in de naturalistische levensopvatting bestaat alleen maar dat wat de natuur voortbrengt. Uiteindelijk kan alleen onderzoek en het gaan van "de weg" de mens bij God brengen. Dat is niet specifiek christelijk, ook andere religies en filosofieën spreken over het gaan van "de weg". Om maar niet te spreken over Plato' s grot, wat toch echt geen christelijke vertelling is.

De naturalist is de gevangene in Plato's grot.

Er is geen God dus die weg bestaat niet.

Daarom is de naturalist ook per definitie een gevangene in Plato's grot. Christus zei het reeds 2000 jaar geleden: de waarheid zal u vrij maken. Het naturalisme is onwaar.

[Tufkah]

Dat zijn interessante vragen. (Maar kijk uit dat je niet in boekenwijsheid verzandt.) Vooral de vraag "Hoe ontstaat bewustzijn?" is interessant. Vooral omdat bewustzijn net zoals leven alleen ontstaat als je het vanuit natuurkundige wijze beschouwt. Als je weg gaat uit de natuurkunde kunnen deze vragen innerlijk opgelost worden. Dan kom je ergens (feitelijk nergens) terecht waar je van de ene verbazing in de andere valt.

Het kernprobleem is dat we zaken als 'leven' en 'bewustzijn' naturalistisch opvatten. Het is de wetenschap die ons op het verkeerde been zet. Dat doet de wetenschap niet expres, ze kan niet anders. En met wetenschap op zich is ook niets mis. Als organisme maak ik ook gebruik van dokters.

Een zienswijze kan zijn dat bewustzijn is mee-geschapen door God in de schepping, maar dat bewustzijn niet tot het geschapene behoort. Het neemt het geschapene waar.

Waarom noem je het gewoon "DE ZIEL" want dat is het woord waar het voor staat?

De ZIEL is nadrukkelijk geen bewustzijn. De gebonden ZIEL is wel middels bewustzijn gebonden (gevangen gezet). Mocht het je niet duidelijk zijn, geloof gaat over bevrijding. Christus is de Verlosser.

[Tiberius Claudius]

Waarom noem je het gewoon "DE ZIEL" want dat is het woord waar het voor staat?

De ZIEL is nadrukkelijk geen bewustzijn. De gebonden ZIEL is wel middels bewustzijn gebonden (gevangen gezet). Mocht het je niet duidelijk zijn, geloof gaat over bevrijding. Christus is de Verlosser.

Ben niet overtuigd.

Mij lijkt het gewoon het zelfde, het is gewoon een oude wijn in een nieuwe zak.

[Tiberius Claudius]

Er is geen God dus die weg bestaat niet.

Daarom is de naturalist ook per definitie een gevangene in Plato's grot. Christus zei het reeds 2000 jaar geleden: de waarheid zal u vrij maken. Het naturalisme is onwaar.

Plato was een filosofisch warhoofd en Jezus heeft nooit bestaan.

PS.
Je bent weer bezig me in het hokje van de "DOMME MENSEN" te plaatsen.

[Tufkah]

Daarom is de naturalist ook per definitie een gevangene in Plato's grot. Christus zei het reeds 2000 jaar geleden: de waarheid zal u vrij maken. Het naturalisme is onwaar.

Plato was een filosofisch warhoofd en Jezus heeft nooit bestaan.

PS.
Je bent weer bezig me in het hokje van de "DOMME MENSEN" te plaatsen.

De naturalist is een gevangene van "de beelden". (De schaduwen op de wand) Daarmee is de naturalist geen "DOMME MENS", maar een gevangene van zijn eigen overtuigingen. De Bijbel leert ook dat de dingen die wij kunnen zien tijdelijk zijn, maar de dingen die we niet zien eeuwig duren. (2 Korintiërs 4:18)

Er zijn twee werelden, maar de naturalist die kent er slechts één: die voor zijn ogen.

[peda]

Als naturalist is het prima leven.
Zelf volg ik een humanistische levenshouding, die prima bij mij past ( de bekende schoenen ).
Desalniettemin blijf ik niet staan bij de naturalistische punt, maar zie ik een komma en bij die komma wandel ik het metafysische domein met grote interesse binnen.
Niet dat er eentje tussen de vele metafysische overtuigingen mijn humanistische levenswijze corrigeert, maar er kan ook interesse bestaan zonder dat deze interesse invloed uitoefent op de persoonlijke leefwijze.
Zo loop ik metaforisch gezien gaarne rond in de schoenenwinkel zonder elke schoen in de winkel aan mijn persoonlijke voeten te trekken.

[Tiberius Claudius]

Plato was een filosofisch warhoofd en Jezus heeft nooit bestaan.

PS.
Je bent weer bezig me in het hokje van de "DOMME MENSEN" te plaatsen.

De naturalist is een gevangene van "de beelden". (De schaduwen op de wand) Daarmee is de naturalist geen "DOMME MENS", maar een gevangene van zijn eigen overtuigingen. De Bijbel leert ook dat de dingen die wij kunnen zien tijdelijk zijn, maar de dingen die we niet zien eeuwig duren. (2 Korintiërs 4:18)

Er zijn twee werelden, maar de naturalist die kent er slechts één: die voor zijn ogen.

Je plaatst ze doodleuk in de afdeling "DOMME MENSEN" en beweert glashard het niet te doen.

[Dat_beloof_ik]

Plato was een filosofisch warhoofd en Jezus heeft nooit bestaan.

PS.
Je bent weer bezig me in het hokje van de "DOMME MENSEN" te plaatsen.

De naturalist is een gevangene van "de beelden". (De schaduwen op de wand) Daarmee is de naturalist geen "DOMME MENS", maar een gevangene van zijn eigen overtuigingen. De Bijbel leert ook dat de dingen die wij kunnen zien tijdelijk zijn, maar de dingen die we niet zien eeuwig duren. (2 Korintiërs 4:18)

Er zijn twee werelden, maar de naturalist die kent er slechts één: die voor zijn ogen.

En andere dingen weten we niet, want die kunnen we niet zien.

Daarom is de naturalist ook per definitie een gevangene in Plato's grot. Christus zei het reeds 2000 jaar geleden: de waarheid zal u vrij maken. Het naturalisme is onwaar.

Jezus zei alleen : de waarheid zal U vrij maken.
Dat naturalisme onwaar is, dat is jouw aanname.

[Peter79]

Begrijp ik het goed dat je de verbinding tussen fine tuning en het ontstaan van biologisch leven legt vanuit het perspectief van de waarnemer?

Dat begrijp je half-goed. Biologisch leven is ooit ontstaan, maar "leven" zelf is nooit ontstaan. Als waarnemer kijken we de wereld in en benoemen op die manier (biologisch) leven. Maar dat is de naturalistische zienswijze van kijken naar leven, onafhankelijk of je ID of ET propageert. Maar het leven zelf speelt zich innerlijk af. Het innerlijk leven is van een andere aard dan dat als we naar een biologisch wezen kijken welke buiten ons bestaat.

ok, maar zodra je het hebt over fine tuning en het vraagstuk van abiogenese ja of nee, dan ben je m.i. met de buitenwereld bezig. As je het hebt over leven dat alleen de binnenwereld omvat, dan is er toch sowieso geen connectie met fine tuning of abiogenese?

Ik wil juist het leven beschouwen buiten de natuurkundige kaders. Als levend organisme verhoud ik mijzelf tot de wereld, als het leven zelf (Ik leef) heeft leven een andere betekenis. In de ik-wereld verhouding verlies ik de verbintenis met het leven zelf. In de innerlijke verhouding van de mens tot het leven ervaart het leven zichzelf van binnen uit en is de mens verbonden met de Bron van het leven.

Door de moderne cultuur, de wetenschap en het naturalisme is de mens vervreemdt geraakt van zichzelf als levend wezen.

Denk je niet dat de buitenwereld nodig is voor de binnenwereld, in een soort van dialoog? Toen Adam de dieren een naam gaf, leerde hij iets over zichzelf.

Er zijn wat leven betreft dus twee verhoudingen, de verhouding die je hier beschrijft. En de interne verhouding die losstaat van de organisatie van de buitenwereld. Daar opent zich een geheel nieuwe wereld.

Betreft de interne verhouding die je beschrijft niet per definitie iets onuitsprekelijks? Hoe kan het interne leven een rol spelen in een gesprek over fine tuning?

[peda]

Zelf zie ik de fine tuning als een buiten-wereld-fenomeen en niet als thema van een innerlijke-openbaring.
Het gaat om de exacte kalibrering van de in onze kosmos geldende natuurwetten, waardoor precies datgene mogelijk is wat in onze kosmos precies gestalte heeft kunnen krijgen. Veel geleverde inbreng alhier, hoe interessant op zich dan ook, heeft in mijn optiek niets, maar dan ook totaal niets te maken met het thema fine tuning.

[Mullog]

...
Rupert Sheldrake schreef in zijn boek Een nieuwe levenswetenschap: De meeste biologen nemen aan dat levende organismen niets anders zijn dan ingewikkelde machines, die alleen beheerst worden door de bekende wetten van de natuur en scheikunde. Ik deelde die zienswijze zelf ook. Maar na verloop van enkele jaren zag ik in dat zo een veronderstelling moeilijk te rechtvaardigen is. Want als er in werkelijkheid zo weinig begrepen wordt, dan is er een mogelijkheid dat tenminste enkele van de verschijnselen van het leven afhangen van wetten of factoren die tot nu toe niet door de natuurwetenschappen erkend zijn. Hoe meer ik over de onopgeloste vraagstukken van de biologie nadacht, hoe meer ik ervan overtuigd raakte, dat de gebruikelijke benadering onnodig beperkend is. Erwin Schrödinger schreef het boek What is life? en één van zijn conclusies was: Levende materie ontkomt weliswaar niet aan de tot nu toe vastgestelde natuurwetten, maar is waarschijnlijk wel onderhevig aan andere, tot nu toe onbekende natuurwetten die, zodra ze onthuld zijn, een even integraal onderdeel van deze wetenschap zullen vormen als de eerstgenoemde.

De vraag wat leven is blijft boven de biologie (leer van het leven) hangen en als alle omtrekkende bewegingen beproefd zijn, zal men toch wel weer bij die vraag uitkomen. Maar dit is natuurlijk allemaal off-topic.

Ik lees eigenlijk wel een soort van tegenspraak tussen Sheldrake en Schrödinger en dat zit hem in het woordje "erkend". Waar Schrödinger het heeft over niet bekend suggereert Sheldrake met "erkend" eigenlijk dat een hogere macht in de wetenschap een plaats moet krijgen.

Het botst bij mij met mijn visie dat de weg naar dit soort kennis nog lang niet gelopen is, wat Sheldrake wel lijkt te suggereren.

[Tufkah]

ok, maar zodra je het hebt over fine tuning en het vraagstuk van abiogenese ja of nee, dan ben je m.i. met de buitenwereld bezig. As je het hebt over leven dat alleen de binnenwereld omvat, dan is er toch sowieso geen connectie met fine tuning of abiogenese?

- Ik heb het idd over abiogenese, hoewel deze term ook al weer tot verwarring leidt als ik wiki raadpleeg. (wiki gaat ook uit van een proces waar leven ontstaat uit niet-levende materie.) Mijn stellingname is dat het leven nooit ontstaan is in dit universum, dat leven sowieso nooit is ontstaan. Mijn stellingname is dat een levende God het leven heeft ingebracht in het universum. Genesis 1:26 leert dat ook: En God zeide: Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis.

Maar zolang we leven als een levend organisme beschouwen, beschrijven en overdenken, zijn we met een bepaald organisme bezig. (Mens in dit geval). Uitwendig zijn we bepaald leven, (die mens, met dat uiterlijk enz enz) innerlijk is de mens onbepaald leven. Juist omdat het leven innerlijk geen bepalingen kent is het moeilijk op te merken. Toch kan geen mens ontkennen dat hij leeft.

Denk je niet dat de buitenwereld nodig is voor de binnenwereld, in een soort van dialoog? Toen Adam de dieren een naam gaf, leerde hij iets over zichzelf.

Genesis 2: 18-20 gaat over hetgeen we hier bespreken. Eva was voor Adam een "tegenover zich". (vers 20) De dieren hadden weliswaar een naam, maar de dieren gaven geen "tegenover zich". Adam leerde iets over de dieren, namelijk: ik ben niet een dier. De eerste twee mensen hadden een "tegenover zich". En dat is niet goed of kwaad, maar het resultaat van twee mensen. Wat ik leer uit Genesis 2:18-20 is dat Adam de gedeeldheid/tweeheid betrad toen Eva haar intrede deed. Maar innerlijk (ik heb het nog steeds over het leven) is het leven ongedeeld gebleven.

In de wereld heb ik altijd een "tegenover zich" met willekeurig welke mens dan ook. In de wereld staat het leven tegenover elkaar. Innerlijk is het oorspronkelijke ongedeelde leven (latent) nog altijd aanwezig. De buitenwereld is nodig voor een dialoog, de binnenwereld heeft dat niet nodig.

Betreft de interne verhouding die je beschrijft niet per definitie iets onuitsprekelijks? Hoe kan het interne leven een rol spelen in een gesprek over fine tuning?

Enerzijds heeft het iets onuitsprekelijks, het ongedeelde leven laat zich niet uitspreken. Maar in een gesprek over de fine tuning van het universum mag de controverse tussen gedeeldheid dan wel ongedeeldheid niet achterwege blijven. Deze controverse is zinnig omdat we in het zichtbare universum alleen de gedeeldheid kennen. Blijven we louter de gedeeldheid bespreken (bijvoorbeeld de talloze levensvormen) dan komen we geen stap verder. Het leven heeft zich gedeeld in de talloze vormen, maar toch is het leven afkomstig uit één ongedeelde Bron. Twee werkelijkheden die over hetzelfde gaan.

Verlies je jezelf in een discussie over ET of ID dan verlies je jezelf in de (levens)vormen.

[Peter79]

Dat zijn interessante vragen. (Maar kijk uit dat je niet in boekenwijsheid verzandt.) Vooral de vraag "Hoe ontstaat bewustzijn?" is interessant. Vooral omdat bewustzijn net zoals leven alleen ontstaat als je het vanuit natuurkundige wijze beschouwt. Als je weg gaat uit de natuurkunde kunnen deze vragen innerlijk opgelost worden. Dan kom je ergens (feitelijk nergens) terecht waar je van de ene verbazing in de andere valt.

Het is een oorsprongsvraag die de natuurwetenschap ingesmokkeld is en niet experimenteel kan worden onderzocht. Net als bij geschiedenis is er een levensbeschouwelijk perspectief.

Het kernprobleem is dat we zaken als 'leven' en 'bewustzijn' naturalistisch opvatten. Het is de wetenschap die ons op het verkeerde been zet. Dat doet de wetenschap niet expres, ze kan niet anders. En met wetenschap op zich is ook niets mis. Als organisme maak ik ook gebruik van dokters.

De wetenschap kan niet anders door de dominante cultuur waarin ze bedreven wordt. Natuurlijk zijn er wetenschappers die anders doen. Wat dokters doen heeft vaak een vrij sterke basis in de empirie.

Een zienswijze kan zijn dat bewustzijn is mee-geschapen door God in de schepping, maar dat bewustzijn niet tot het geschapene behoort. Het neemt het geschapene waar.

De opvatting dat alles voorkomt uit enkel materie kan monisme worden genoemd. Zodra er een tweede factor is, kan je spreken over dualiteit of dualisme. Ik ga uit van een geestelijke dimensie en die zie ik ook terug in de Bijbel als God door zijn adem de mens tot een levend wezen maakt.

[Peter79]

Ik lees eigenlijk wel een soort van tegenspraak tussen Sheldrake en Schrödinger en dat zit hem in het woordje "erkend". Waar Schrödinger het heeft over niet bekend suggereert Sheldrake met "erkend" eigenlijk dat een hogere macht in de wetenschap een plaats moet krijgen.

Je leest goed dat er een verschil is, maar of dat een tegenspraak is? Schrödinger schrijft als natuurkundige, Sheldrake als bioloog die bekend is met de mechanisme-vitalisme-discussie en met "erkend" verwijst hij denk ik naar vitalistische argumenten. Ik weet niet of je dat direct als hogere macht moet kenschetsen. Het mechanisme-vitalismedebat stolde in een compromis van organicisme - een soort combinatie van de twee. Het was een pacificatie, want van het organicisme heb je vervolgens weer de mechanistische variant en een vitalistische variant. Sheldrake zit wat mij betreft aan de mechanistische kant waarbij hij aansluiting zoekt bij het structuralisme, van bijvoorbeeld Conrad Waddington. Tot het structuralisme kan je ook Simon Conway Morris rekenen die convergente evolutie verklaart vanuit structurele beperkingen - door dat niet alle vormen mogelijk zijn zie je steeds identieke vormen ontstaan. Sheldrake daarentegen meent dat daarvoor een extra causaal principe nodig is. Maar een tweede optie die bij Sheldrake hoge ogen geeft is het vitalisme van Hans Driesch. Over vitalisme wordt soms neerbuigend gedaan, vandaar "erkend" of niet.

Het botst bij mij met mijn visie dat de weg naar dit soort kennis nog lang niet gelopen is, wat Sheldrake wel lijkt te suggereren.

Waar Schrödinger zegt "niet bekend", daar weegt Sheldrake mogelijkheden. Het vitalisme-mechanisme heeft de biologie niet voor niets meer dan honderd jaar in zijn greep gehad en de onjuistheid van vitalisme is niet bewezen.

[Peter79]

Betreft de interne verhouding die je beschrijft niet per definitie iets onuitsprekelijks? Hoe kan het interne leven een rol spelen in een gesprek over fine tuning?

Enerzijds heeft het iets onuitsprekelijks, het ongedeelde leven laat zich niet uitspreken. Maar in een gesprek over de fine tuning van het universum mag de controverse tussen gedeeldheid dan wel ongedeeldheid niet achterwege blijven. Deze controverse is zinnig omdat we in het zichtbare universum alleen de gedeeldheid kennen. Blijven we louter de gedeeldheid bespreken (bijvoorbeeld de talloze levensvormen) dan komen we geen stap verder. Het leven heeft zich gedeeld in de talloze vormen, maar toch is het leven afkomstig uit één ongedeelde Bron. Twee werkelijkheden die over hetzelfde gaan.

Verlies je jezelf in een discussie over ET of ID dan verlies je jezelf in de (levens)vormen.

Ik kan je eigenlijk niet volgen. Enerzijds omdat ik geheel anders in het leven sta: het innerlijk leven verbindt mij met God en zet anderzijds mijn uiterlijk leven in het juiste licht - binnen en buiten vallen bij eigenlijk samen.

Anderzijds - wat maakt het voor het innerlijk leven uit of er in het heelal fine tuning wordt vastgesteld of niet. In mijn beleving is afstemming een wisselwerking en zou fine tuning een trivialiteit kunnen zijn. Maar als het wel houdbaar is, ja dat is natuurlijk ook heel mooi. Maar innerlijk verandert dit toch niets?

[Mullog]

Dat zijn interessante vragen. (Maar kijk uit dat je niet in boekenwijsheid verzandt.) Vooral de vraag "Hoe ontstaat bewustzijn?" is interessant. Vooral omdat bewustzijn net zoals leven alleen ontstaat als je het vanuit natuurkundige wijze beschouwt. Als je weg gaat uit de natuurkunde kunnen deze vragen innerlijk opgelost worden. Dan kom je ergens (feitelijk nergens) terecht waar je van de ene verbazing in de andere valt.

Het is een oorsprongsvraag die de natuurwetenschap ingesmokkeld is en niet experimenteel kan worden onderzocht. Net als bij geschiedenis is er een levensbeschouwelijk perspectief.

Ik denk dat bewustzijn met de komst van AI wel degelijk experimenteel kan worden onderzocht. Ik voorzie daar zelfs nog wel bewustzijn ontstaan (even los van of we wel blij moeten zijn met de ontwikkelingen in AI land).

[Peter79]

Het is een oorsprongsvraag die de natuurwetenschap ingesmokkeld is en niet experimenteel kan worden onderzocht. Net als bij geschiedenis is er een levensbeschouwelijk perspectief.

Ik denk dat bewustzijn met de komst van AI wel degelijk experimenteel kan worden onderzocht. Ik voorzie daar zelfs nog wel bewustzijn ontstaan (even los van of we wel blij moeten zijn met de ontwikkelingen in AI land).

In dat geval kan je dat experimenteel onderzoeken. Ik denk echter dat je ook dan niet verder zal komen dan de vraag: welke ingrediënten zijn er nodig voor bewustzijn. De geschiedenis onttrekt zich aan het experiment.

[Tiberius Claudius]

Ik denk dat bewustzijn met de komst van AI wel degelijk experimenteel kan worden onderzocht. Ik voorzie daar zelfs nog wel bewustzijn ontstaan (even los van of we wel blij moeten zijn met de ontwikkelingen in AI land).

In dat geval kan je dat experimenteel onderzoeken. Ik denk echter dat je ook dan niet verder zal komen dan de vraag: welke ingrediënten zijn er nodig voor bewustzijn. De geschiedenis onttrekt zich aan het experiment.

Maar niet aan onderzoek.

[Peter79]

In dat geval kan je dat experimenteel onderzoeken. Ik denk echter dat je ook dan niet verder zal komen dan de vraag: welke ingrediënten zijn er nodig voor bewustzijn. De geschiedenis onttrekt zich aan het experiment.

Maar niet aan onderzoek.

klopt.

Dat het standpunt van de historicus bepalend is voor zijn visie op het verleden is een waarheid als een koe.

[peda]

Levert kennis over de juiste schakelingen/verbindingen bij stoffelijke neurale netwerken ( hersenen of levenloze hardware) de oplossing rond het vraagstuk "' bewustzijn ".
Wanneer bewustzijn puur wordt gezien als: het vermogen om te kunnen .......( invullen ) dan denk dat het antwoord daarop een ja zal zijn.
Wanneer gedacht wordt dat bewustzijn in een soort van "' immateriële cloud "" ten diepste buiten de stoffelijkheid ( hersenen/ hardware ) ligt, de visie van Lommel , vitalisten etc., of ondergebracht is in een niet stoffelijke ziel, dan is het antwoord neen. Zouden stoffelijke neurale netwerken de uiteindelijke leverancier van alle bewustzijn zijn, dan is er m.i. sprake van een vorm van emergentie. Biologisch geleverd bewustzijn ( natuur ) en kunstmatig geleverd bewustzijn ( menselijk proces ) , lopen dan qua bewustzijns""beleving"' in elkaar over, met in mijn optiek volstrekt onbekende ( mogelijke ) gevolgen.

[Mullog]

Onderstaand liep ik tegenaan

(bron, Engelstalig) BCI vertaalt zowel woorden als gebaren
Een nieuwe hersen-computerinterface (BCI) is de eerste in zijn soort die zowel de spraak als de bewegingen van de gebruiker tegelijkertijd vertaalt. Het apparaat, dat is getest bij twee personen met een vorm van verlamming, maakt gebruik van kunstmatige intelligentie om elektrische hersenactiviteit om te zetten in tekst op een scherm en een gepersonaliseerde, geanimeerde avatar te laten bewegen – en dat alles binnen enkele seconden nadat de gebruiker de intentie daartoe heeft. Dit werk vormt "een stap richting meer multifunctionele BCI's" die de expressiviteit van communicatie beter vastleggen dan huidige technologieën, aldus bio-ingenieur en mede-auteur van de studie Samantha Brosler.
Nature | 5 minuten leestijd
Referentie: Artikel in Nature Neuroscience

Weliswaar off-topic, maar het schiet wel vaker alle kanten op. In relatie tot bewustzijn zie ik dit soort ontwikkelingen goede onderzoeksmogelijkheden van bewustzijn leveren. Daarnaast, niet onbelangrijk, zie ik dit als een groeiend bewijs dat het meeste, zo niet alles, van wat onze hersenen vermogen een materialistische oorsprong heeft. Hoe kan het anders dat we interfaces kunnen bouwen die de signalen van de neuronen weten te vertalen naar concrete uitingen op een ander medium.

[Tufkah]

De opvatting dat alles voorkomt uit enkel materie kan monisme worden genoemd. Zodra er een tweede factor is, kan je spreken over dualiteit of dualisme. Ik ga uit van een geestelijke dimensie en die zie ik ook terug in de Bijbel als God door zijn adem de mens tot een levend wezen maakt.

Monisme is het standpunt dat stelt dat de hele werkelijkheid uit één fundamentele soort substantie of principe bestaat. Ik vind het verwarrend om dat begrip aan het naturalisme toe te wijzen. De monade staat voor ondeelbaarbare eenheid of substantie. Uitgerekend de geestelijke dimensie is ondeelbaar. Zo is het leven zelf ondeelbaar en "mono" van substantie, maar heeft het zich gedeeld middels de ontelbare levensvormen. Passen we "bewustzijn" toe op deze verstaanswijze dan begrijpen we dat de levensvormen elkaar waarnemen. En dat het "bewustzijn" is wat de illusie opwekt van het "tegenover elkaar staan" opwekt. Vervolgens versta en begrijp ik Genesis 2:20 op deze wijze.

Monisme en dualisme komen samen in de "fine tuning" van het universum wat leeft. Wat het probleem oplevert dat degenen die louter middels het denkvermogen redeneren tegen een probleem aan lopen: Hoe kan een menselijke gemeenschap zowel ongedeeld als geheeld zijn? De naturalist kan dit niet begrijpen omdat hij alleen de gedeeldheid (in levensvormen) kent. De naturalist kan niet begrijpen dat het het zelfde bewustzijn is wat waarneemt. Dat is omdat de naturalist bewustzijn "mijn" heeft gemaakt. De Bijbel echter leert dat niets "mijn" is. (Korintiërs 6:19-20)

[Peter79]

@ Tufkah, je hebt gelijk, ik had moeten zeggen "een monisme".

[Tufkah]

Ik kan je eigenlijk niet volgen. Enerzijds omdat ik geheel anders in het leven sta: het innerlijk leven verbindt mij met God en zet anderzijds mijn uiterlijk leven in het juiste licht - binnen en buiten vallen bij eigenlijk samen.

In de verhouding met de wereld komen we terecht in de keuzes of niet-keuzes welke gemaakt kunnen worden. De mens welke de juiste keuzes en niet-keuzes maakt verbindt zich innerlijk met God. Maar de innerlijke verhouding met God is ook een innerlijke verhouding met mijzelf.

Zou ik mijzelf louter tot de wereld verhouden dan zou God verborgen zijn gebleven voor mij. Dan verandert er innerlijk niets. Om de verborgenheid van God op te heffen ben ik in mijzelf gekeerd. Immers: God is niet te vinden in de wereld voor mij. In de innerlijke verhouding valt de mens met God samen en deze verhouding verhoudt zich tot de wereld.

Kort gezegd: de innerlijke verhouding verhoudt zich tot de wereld.

Anderzijds - wat maakt het voor het innerlijk leven uit of er in het heelal fine tuning wordt vastgesteld of niet. In mijn beleving is afstemming een wisselwerking en zou fine tuning een trivialiteit kunnen zijn. Maar als het wel houdbaar is, ja dat is natuurlijk ook heel mooi. Maar innerlijk verandert dit toch niets?

Afstemmen op God heeft zijn werking in de uiterlijke wereld. De mens tracht niet langer zijn eigen wil te doen, maar de wil van God. Dat is m.i. de leerweg welke de mens kan gaan. Het is de "eigen wil" welke de fine tuning in de weg staat. Daarom is het chaos in de wereld, men doet de wil van God niet, maar de eigen zin. Met als resultaat oorlog en andere ellende.

[Peter79]

@ Tufkah, ik begrijp je nu beter, dankjewel.