Messenger schreef: 02 aug 2026, 13:08
In de afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over hoe geloof en seksuele diversiteit zich tot elkaar verhouden. Niet als tegenpolen, maar als twee manieren waarop de mens probeert te begrijpen wie hij is en waar hij vandaan komt. In die zoektocht gebruik ik steeds vaker de term de Bron – de Liefdevolle Aanwezigheid die ons draagt zonder voorwaarden, zonder dogma’s, zonder de last van eeuwenoude woorden die voor sommigen te zwaar zijn geworden.
Voor mij is die Bron allesomvattend: een werkelijkheid die niets uitsluit en niemand buiten de cirkel plaatst. Een aanwezigheid die alomtegenwoordig is, zichtbaar in elke vorm van liefde, in elke zoektocht naar identiteit, in elke stap die een mens zet om zichzelf te worden. Tijdens WorldPride Amsterdam voelde die alomtegenwoordigheid bijna tastbaar. De stad leek even een spiegel van wat de Bron al is: veelkleurig, vrij, onbegrensd.
Onlangs zag ik een animatie waarin dertien historische aanwijzingen worden gegeven dat religies door mensen zijn gebouwd. Wat mij daarin raakte, was niet de kritiek, maar de helderheid: religies dragen menselijke vingerafdrukken. Zoals het transcript zegt: “You start seeing human fingerprints everywhere. Not divine fingerprints, human ones.”
Religies ontstaan op specifieke plekken, in specifieke tijden, met specifieke problemen. Ze worden gevormd door klimaat, economie, angst, folklore, politiek. Zoals de video zegt: “They built the best explanation they could using the tools, the politics, the climate, and the folklore available to them at the time.”
Voor mij bevestigt dat juist het onderscheid tussen religie en de Bron. Religies veranderen, splijten, worden herschreven, aangepast, hergebruikt. De Bron is almachtig, alziend, alwetend, volmaakt, onsterfelijk en onkwetsbaar. Religies sterven uit; de Bron niet. Religies botsen; de Bron omvat. Religies worden gecorrigeerd; de Bron is volledig. Religies zijn regionaal; de Bron is universeel.
Tijdens WorldPride voelde ik die Bron sterker dan in welke religieuze structuur ook. In de veelkleurigheid, de vrijheid, de menselijkheid. Het was alsof de stad even liet zien hoe de wereld eruitziet wanneer we elkaar niet beoordelen op vorm, maar ontmoeten in essentie.
De video liet me zien hoe religies worden gebouwd.
WorldPride liet me voelen hoe de Bron zich toont in haar veelkleurige expressie.
Wanneer ik vanuit die Bron kijk, zie ik dat liefde in al haar vormen een uitdrukking is van volmaaktheid. Niet de volmaaktheid van perfectie, maar die van volledigheid: het besef dat de schepping rijker wordt naarmate zij meer stemmen, meer kleuren, meer vormen van menselijkheid toelaat.
Op social media zie ik hoe snel gesprekken verharden. Woorden worden wapens, identiteiten worden muren. Daarom kies ik hier bewust voor een andere toon: geen strijd, geen overtuiging, maar een uitnodiging. Een uitnodiging om te kijken naar wat de Bron ons vandaag misschien wil laten zien: dat inclusie geen moderne trend is, maar een spirituele beweging die al eeuwen in de mensheid aanwezig is — en die tijdens WorldPride even helder zichtbaar werd als een regenboog na regen.
Ik geloof dat we elkaar kunnen vinden wanneer we spreken vanuit nieuwsgierigheid in plaats van angst, vanuit verbinding in plaats van traditie alleen. Misschien ontdekken we dan dat seksuele diversiteit niet tegenover geloof staat, maar er juist een dieper licht op werpt.
Hier de animatie die ik hierboven bespreek :
https://www.youtube.com/watch?v=LmtlGCp4OMg